Generator kodów QR

Kod QR to kwadratowy wzór z czarnych i białych pól, który telefon odczytuje aparatem. Może otworzyć stronę, połączyć z siecią Wi-Fi, zapisać kontakt albo przygotować wiadomość. Dzięki temu nikt nie musi przepisywać długiego adresu ani hasła.

Generator kodów QR tworzy taki kod w przeglądarce, bez wysyłania danych na serwer. Kod zawiera dane wprost, nie przekierowuje przez żaden pośredni serwis i nie przestaje działać po jakimś czasie. Pobierzesz go jako SVG, który nadaje się do druku w każdym rozmiarze, albo jako PNG do stron i dokumentów.

1. Wybierz, co ma zawierać kod: link, tekst, sieć Wi-Fi, wizytówkę, e-mail, telefon albo SMS.
2. Wypełnij pola. Podgląd zmienia się w trakcie pisania, a nad nim widać wersję i rozmiar siatki.
3. Jeśli chcesz, zmień poziom korekcji błędów i kolory. Generator ostrzeże, gdy kontrast będzie za mały.
4. Pobierz kod jako SVG do druku albo jako PNG w wybranym rozmiarze.
5. Przed drukiem zeskanuj kod telefonem i sprawdź, czy otwiera to, co powinien.

Kod przechowuje zwykły tekst. Telefon rozpoznaje jednak kilka formatów i proponuje wtedy odpowiednią akcję. Generator zapisuje dane w formatach opisanych przez projekt ZXing:

Znaki, które w tych formatach mają specjalne znaczenie, np. średnik w nazwie sieci albo przecinek w nazwie firmy, generator poprzedza ukośnikiem. Do linku bez https:// dopisuje je sam, bo bez tego część telefonów pokazuje adres jako zwykły tekst. Hasło do sieci możesz wcześniej wylosować w generatorze haseł Wi-Fi, który od razu robi też kartkę dla gości.

Kod QR zawiera dodatkowe dane korekcyjne (kod Reeda-Solomona), dzięki którym da się go odczytać nawet wtedy, gdy część wzoru jest zabrudzona albo zasłonięta. Im wyższy poziom, tym więcej danych korekcyjnych i tym gęstsza siatka przy tej samej treści.

Procent oznacza, jaką część danych w kodzie da się odtworzyć. Przy długich treściach, np. wizytówce z wieloma polami, niższy poziom daje rzadszą siatkę, którą łatwiej zeskanować z małego wydruku.

• Do druku pobierz SVG. To grafika wektorowa, więc kod będzie ostry na wizytówce i na plakacie. PNG skalowany w górę traci ostrość.
• Zostaw wolny margines wokół kodu. Norma ISO/IEC 18004 wymaga pustej strefy o szerokości czterech modułów, a generator zawsze ją dodaje. Nie przycinaj jej i nie stawiaj tekstu tuż przy kodzie.
• Dobierz wielkość do odległości. Według popularnej zasady bok kodu powinien mieć co najmniej jedną dziesiątą odległości skanowania, np. 3 cm przy 30 cm.
• Trzymaj się ciemnego kodu na jasnym tle. Jasny kod na ciemnym tle część czytników pomija.
• Skróć dane, jeśli siatka jest bardzo gęsta. Krótszy link daje rzadszy wzór, łatwiejszy do odczytania.

Kod QR wymyślił w 1994 roku zespół Masahiro Hary w japońskiej firmie Denso Wave, która potrzebowała szybkiego sposobu oznaczania części samochodowych. Nazwa pochodzi od angielskiego Quick Response.

Kod składa się z modułów, czyli małych kwadratów ułożonych w siatce. Trzy duże kwadraty w rogach to wzorce pozycjonujące, po których czytnik rozpoznaje położenie i obrót kodu. Standard ma 40 wersji, od 21 × 21 do 177 × 177 modułów. Generator sam wybiera najmniejszą wersję, w której mieszczą się dane.

Największy kod, w wersji 40 z poziomem korekcji L, mieści 7089 cyfr, 4296 znaków alfanumerycznych albo 2953 bajty. Polskie litery zajmują w kodzie po dwa bajty, więc tekst z nimi zajmuje więcej miejsca niż bez nich.

Kod QR nie pokazuje, dokąd prowadzi, zanim się go zeskanuje. Oszuści wykorzystują to, naklejając fałszywe kody na parkometrach albo wysyłając je w e-mailach, które mają ominąć filtry antyspamowe. Przed otwarciem linku z kodu sprawdź adres, który pokazuje telefon.

Jeśli wieszasz kod w miejscu publicznym, dopisz pod nim adres strony zwykłym tekstem. Dzięki temu ludzie mogą sprawdzić, dokąd prowadzi kod, a podmieniona naklejka będzie łatwiejsza do zauważenia.